كساني كه يك بار كنار من قوتبال ديده باشند كمتر پيش ميايد كه فراموش كنند من چطور در پايان بازي دست هايم سرخ شده ، و نيمه مصدوم در پايان بازي به زمين خيره شده م . از ديدن فوتبال لذت مي برم و اسم خيلي از فوتباليست هاي ٢٠ سال پيش زا هم هنوز يادم هست و حتي قبل تر از ان را هم خيلي زياد از زبان بابا شنيده م ، ولي بيشتر از توجه به تكنيك ها و سيستم بازي ، به روحيه و حركات تك تك بازيكنان به طرز  نگاه كردنشان ، مدل دويدنشان ، و جزيياتي كه شايد خيلي هم ب چشم نيايد دقت ميكنم . ٩٠ دقيقه ي ناب پر از اخساست مختلف انساني براي من يك فيلم تمام عيار است .. 

بازي ديشب را هيچوقت فراموش نميكنم ، احظه اي كه گل زديم و چند ثانيه  اي كه متوجه نشديم گل مردود است را تا اخر عمر در ذهنم هك شد . لحظاتي كه منتظر نظر داور بوديم بعد از ويديو چك ، بزرگ ترين تعليقي بود كه در يك بازي فوتبال ديدم حتي بيشتر از ضربات پنالتي و هر چيزي .... قيافه هاي بازيكنان ايران را در ان لحظات براي هميشه در ذهنم ماندگار شد ..