من از ديدن عكس هاي عروسي چند صد ميليوني ، از لباس هاي چند ميليوني، از خوراكي هاي چند صد هزاري .. از هر چي كه اسمش تجملات و ريخت و پاشه تعجب ميكنم اين روزها . دروغ چرا قبلا اينجوري نبودم و برام چيز قشنگي بود اين چيزها . ولي چند وقتي هست كه حتي دل و دماغ خريدن ي مانتوي ساده ي دويست تومني رو هم ندارم . حتي از گوشي تو دستم بدم مياد . از دوربين تو كيفم . از لپ تاپم ، از لباس هاي تو كمدم كه يك بارم نپوشيدم . از همه پول هايي كه به آژانس دادم ، از غذاهاي بيخود و گروني كه تا حالا خوردم بدم مياد.

نمي دونم چرا به اين نقطه رسيدم نميدونم چرا اينقدر حساس شدم . فكر مي كنم بايد برم سراغش و بفهمم اين ي مريضي جديده. حس مي كنم ي كأسه صبري داشتم براي ديدن فقر و بدبختي  ديگران كه ديگه اون كأسه پر شده. ظرفيت من كم بوده يا نه نميدونم . ولي ديگه نمي خوام زندگيم رنگي و پر از ريخت و پاش باشه .